Nieuws
Beste groen-witten,
Het voetbalseizoen 2020-2021 is officieel teneinde en daarmee ook mijn dienstverband bij OWIOS. Ik had graag op een andere wijze afscheid genomen maar door Corona was dat helaas niet mogelijk. Gelukkig hebben we onlangs met de 1e en 2e selectie nog een gezellige afsluitende BBQ gehad (die door kortstondig noodweer bijna letterlijk in het water viel) maar graag had ik van meer mensen persoonlijker afscheid willen nemen. Want OWIOS is veel meer dan een stel voetbalspelers bij elkaar. Wat ik bij OWIOS heb ervaren is o.a. een stabiel, betrouwbaar en toegankelijk bestuur, een gepassioneerde groenploeg die zorgt voor jaloersmakende blikken van tegenstanders, enthousiaste kantinemedewerkers o.l.v. sfeermaker Jac van der Meulen en kritische maar super betrokken supporters met het hart op de tong en daar houd ik van. Het was heerlijk werken op Sportpark Bovenmolen! 
Veel dank van mijn kant ook naar alle stafleden. En dan gaat het niet alleen over de assistent trainer en de keeperstrainer maar ook over de leider, de verzorger, de fysio, de grensrechter en de cameraman (welke ‘gek’ gaat er met windkracht 6 en slagregens op een bijveld in IJsselmuiden filmen).  In tijden van tegenslag ervaar je wat je aan elkaar hebt. En die tegenslagen hebben we gehad! Zowel in seizoen 1 als seizoen 2 stonden we er na de 1e seizoenshelft beroerd voor. Maar hoe groter de problemen leken hoe hechter de staf werd. In de omgang met de spelersgroep hebben we niet altijd van de weg van de minste weerstand gekozen. In combinatie met tegenvallende resultaten weet je dat je je dan op glad ijs begeeft maar als  de noood het hoogst is komt het beste in een Owiosser naar boven. Daarom was het super zonde dat vorig seizoen afgebroken werd want we zaten onmiskenbaar in een goede flow en alles leek op zijn plek te vallen. Dat de laatste wedstrijd van dat seizoen een derbyoverwinning in de laatste minuut tegen VSCO opleverde was meer dan een doekje voor het bloeden maar de ‘wat als’ vraag bleef toch nog lang hangen. De climax in die wedstrijd met de benutte penalty van Bennie Veldhoen was één van mijn persoonlijke hoogtepunten bij Owios. Een andere was de openingsgoal van Cornell Balk in de thuiswedstrijd tegen VSCO na een doorkopbal van Hendri Nagelhout die de eerste tien minuten in de spits werd geposteerd. Geweldig als zo’n vooropgezet plannetje werkt, zeker in een derbysfeer. De ontlading die dan vrijkomt is ware doping voor iedereen die betrokken is bij OWIOS. Hendri Nagelhout wil ik in het bijzonder nog even noemen; na jarenlang een vaste waarde geweest te zijn is hij in mijn periode als hoofdtrainer zijn  basisplek kwijtgeraakt. Uiteindelijk heeft hem dat doen besluiten om te stoppen als 1e selectiespeler. Maar door Corona is dat vrijwel stilzwijgend gebeurd en dat doet geen recht aan hetgeen Hendri voor Owios 1 heeft betekent; óók in de fase dat hij al geen basisspeler meer was, hield hij oog voor het teambelang en daar heb ik veel respect voor. 
Uit al het bovenstaande klinkt hopelijk door dat ik met een heel goed gevoel op mijn periode bij OWIOS terugkijk. Maar waarom dan toch vertrekken als de club/selectie nog een seizoen doorwilde? Daar zijn een aantal redenen voor:
De belangrijkste is dat ik als hoofdtrainer steeds minder mijn eigen kinderen kan zien voetballen. De oudste speelt bij ESC JO17-1 en de middelste bij PEC O14. Zij spelen steeds later hun wedstrijden waardoor ik er steeds minder bij kon zijn. Dat begon aan me te knagen omdat ik dat in de toekomst niet over kan doen. Daarnaast twijfelde ik of ik ook komend seizoen nog de juiste trainer voor deze groep zou zijn. De charme en de kracht van een club als OWIOS is dat er weinig verloop zit in de selectie. Een groot deel van de selectie heeft mij nu drie seizoenen als trainer gehad en dan is het gevaar aanwezig dat spelers en trainer op elkaar uitgekeken raken met als gevolg dat de trainer minder goed in staat is om de ploeg optimaal te laten presteren. En aangezien OWIOS in de 2e klasse ieder seizoen vol aan de bak moet om zich op dat niveau te handhaven, is er geen ruimte voor een suboptimale prestatie want dan eindig je een keer aan de verkeerd kant van de streep.
Als laatste reden speelde mee dat ESC mij benaderde voor een dienstverband als Hoofd Jeugdopleiding om uitvoering te geven aan het Jeugdvoetbalbeleidsplan wat afgelopen seizoen door het Technisch Hart is opgesteld. Belangrijke taak daarbij is om trainers/coaches binnen de jeugd te helpen spelers maximaal te laten ontwikkelen zodat het 1e elftal van zowel de mannen als de vrouwen in de toekomst op een hoger niveau kan spelen. Naast de uitdaging die ik hierin zie, geeft deze functie me de mogelijkheid om nog steeds met mijn grootste passie bezig te zijn maar daarnaast ook mijn kids binnen de lijnen te volgen.
In het nieuwe seizoen zullen jullie me zeker een paar keer als toechouwer langs de lijn zien. Daarnaast heb ik nog een ‘visbelofte’ staan (enkele supporters begrijpen wat ik hiermee bedoel). Deze belofte wil ik zeker nakomen anders moet ik dat waarschijnlijk een leven lang aanhoren als ik dat niet doe.
Drie jaar geleden kwam ik als nieuwe hoofdtrainer binnen met het profiel: Elburger (Botbekker in de volksmond), ex-VSCO’er (oftewel Kanarie) en ex-keeper (vaak gezien als een gemankeerde voetballer); dat kon weinig goeds brengen! Hopelijk is het een beetje mee gevallen 😉.
Ik kijk in ieder geval met een fijn gevoel terug op mijn jaren bij OWIOS en wil iedereen daarvoor hartelijk bedanken. Tot ziens, het ga jullie allemaal goed! 
 
Groeten Wilfred Westerhuis
 

Hoofdsponsor

Hoofdsponsor

Hoofdsponsor jeugd